لحظه ها رنگ تمنا می گرفت

  یک نفر در روزهای بی کسی

                          درد را آهسته از ما می گرفت

آن شب که تو آمدی صفا پیدا شد

پیمان شکنی رفت و وفا پیدا شد

در غربت من که به جای بیگانه نبود

برقی زد و روی آشنا پیدا شد

گنجی که به سالها نهان بود از چشم

 با هلهله در خانه ی ما پیدا شد

یک عمر کویر فقر را پیمودم

 تا برق زد و کوه طلا پیدا شد

خورشید سعادتی که بر من تابید

در سایه ی رحمت خدا پیدا شد

من بودم و تاریکی شب ها ناگاه

از گوشه ی آسمان سها پیدا شد

تا شکر خدا بگویم از دیدن تو

 در خلوت من حال دعا پیدا شد

با آمدنت که اختر بخت منی

در ظلمت شب ستاره ها پیدا شد